معشوق صبور من ... مي فهمم که شب ها وقتي غرق مي شوم توي خواب ,مي آيي به پيشم دستت

 را حس مي کنم که روي پيشاني ام دانه هاي شبنم مي کارد رد بوسه ات هم مي سوزاند لبم را تا صبح

آنكس كه نداند و نداند كه نداند در جهل مركب ابدالدهر بماند آنكس كه نداند و بداند كه نداند لنگان خرك

 خويش به مقصد برساند آنكس كه بداند و نداند كه بداند او را ، خبرش كن كه در جهل نماند آنكس كه

بداند و بداند كه بداند اسب خرد از گنبد مينا بدواند

ازم پرسيدي : برا چي زنده هستي؟ ! در حاليكه تموم وجودم فرياد مي زد واسه خاطر تو آروم و آهسته

 گفتم : - واسه هيچي! بعد ازت پرسيدم : تو برا چي زنده هستي؟! در حاليكه اشك تو چشماي

 آسمونيت جمع شده بود گفتي: براي كسي كه به خاطر هيچي زنده است....

زيباي بي زوال،بانوي نوبهار،حرفش هميشه تازه و شعرش شنيدنيست.در فصل سبز عشق،در چشم

 عاشقان،هر برگ دفترش،دنياي ديدني است.درهر گذار او از كوچه هاي عمر،ما كهنه تر زپيش،او جاودانه

 سبز،پايا و ماندنيست.اينك دوباره ما،اينك دوباره ما،همراه و همنفس،با هم به گفتگو،در گوش عاشقان

 ناگفته را بگو:گل بوته هاي عشق در لحظه چيدني است..